Wissel-column wk 40/2019: Een brug té ver….(column)

https://sociaal.dwjm.nl/artsneev123/blog/6237/

BRIDGE-OMA’S  & BRIDGE-OPA’S

Vorige week verzeilde ik op een soort speelplek voor krasse knarren. De luitjes bleken zo fit als  jonge honden, alert tot in de kleine uurtjes. Wunderbar: de grootjes doen het nog. Met anderen. Soms wel twee, drie keer per dag. De stellen, van hoog tot laag, zijn er op uit om te scoren. Als een vrouw wordt gedekt door een heer gaat dat gewoon op tafel. Maar: de dommies die aan zichzelf zitten, mogen eventjes niet meer meedoen. Anderen, vast de slimmies, mogen promoveren van een tweede naar de eerste lijn.

Wat zich er allemaal afspeelt: je gelooft je rode oortjes niet. Broedermoord komt nogal vaak voor. Slachtoffers krijgen één kans geboden om de straf te ontduiken. Laatst liet er iemand nog een vrouw lopen. Voor een afmaakklus is er een kale hoge heer, die het “vuiltje” moet wegwerken. Deze sterke man doet wat ie kan, soms door op een blote vrouw te snijden. Een vierde vent moet  de betaling zeker regelen. Ik hoorde tenminste iemand iets fluisteren over een contract, de geheimzinnige Steeman en “een  koffertje leegmaken”.

Het is blijkbaar een training waar de koppels zijn opgedeeld in gevechtsgroepen. Ze komen uit alle vier windstreken, en leider Jacobi van het bondgenootschap schijnt ergens in Zuid te huizen. De onderlinge communicatie bestaat uit signaleren. Maffe Josie, een tanige tante, besprak in een soort geheimtaal de actuele strategie. Ene Louche instrueerde me onderhands, dat het er om gaat slagen te winnen en om zelfs overslagen te produceren. Bij een man-tot-man gevecht schijnt lengte en een goede dekking van de zwakke hand van belang te zijn.

Een kwetsbare tegenstander kan het dan wel schudden en gaat dan dik down. De partner volgt met een sprong, een aantal slagen en soms een serie schoppen. Zo’n portie agressie is voor mij ‘a bridge too far’, the limit. STOP. Daar pás ik voor. Deze dommie neemt de honneurs wel waar.                                            Touché